Lang geleden, maar het is een verhaal van alle tijden, was er eens een boze buurman. Je herkent zo iemand vast wel: een beetje klassieke knorrepot. Wij kinderen uit de buurt speelden in de gang tussen de huizen de zandvlakte achter de huizen. Een lapje grond van aangestampte aarde met hier en daar een kiezel. Restruimte in een stenen wereld. Jongens en meisjes speelden soms samen trefbal, verstoppertje, tikkertje of landjepik met een zakmes. Ideale invulling van een stukje niemandsland. Er werd natuurlijk ook gevoetbald en je kan veel van ballen en kinderen vertellen, maar niet dat de bal volledig onder controle blijft. De bal moest en zou over de muur. Er waren veel muren. Veel van die muren werden geslecht door een aanloop en een klauterpartij en een snelle worp en dan was de bal weer in onze veilige handen. Maar niet bij knorrepot. Die muur durfde niemand over. Dat werd voorzichtig naar de voordeur lopen, aanbellen en afwachten wat het humeur was. De ontvangst was nooit hartelijk. Er werd altijd gedreigd. Dit is de laatste keer en de volgende keer steek ik hem lek. Natuurlijk kwam er een volgende keer. En nog een keer. Tot er een moment kwam dat we de bal niet terug kregen. Dat leidde tot de eerste kinderdemonstratie in onze wijk met toeters en fietsbellen en de leuze: wij willen onze bal terug. Hoe het afliep weet ik niet meer? Maar ik zie nu plotseling het volgende naar aanleiding van deze herinnering. Als Europa hebben wij nu meerdere boze buren. Het gaat niet meer om een bal, maar om olie, grondstoffen en economisch baasje spelen. Het patroon van slome escalatie is hetzelfde als met die bal. De herinnering over de bal werd een liedje, maar komen we hier ook uit met een liedje.