Wie wel eens een liedje schrijft kan niet om Brel heen. En Frans is een mooie, maar lastige taal. In mijn forensen bestaan in de trein schreef ik wel eens gedichtjes. Die bundelde ik dan tot een klein boekje, dat ik vervolgens als afscheidscadeau presenteerde als ik weer eens van baan wisselde. Daar zaten af en toe een paar Franse woorden tussen. Dat was dan weer te wijten aan al die vakanties in het Franse land, die ook nog wel eens gecombineerd werden met familiebezoek. Een van de gedichtjes is vele jaren later uitgegroeid tot een mogelijk liedje. De tekst zweefde al rond in mijn hoofd en schriftje. Maar ik wist niet hoe te beginnen met een melodie en een akkoordschema. Op een dag kwam “Mijn vlakke land” van Brel voorbij. Ik ging opzoeken met welke akkoorden dat lied opende en dat bleek C en E te zijn. Omdat ik geen plagiaat wilde, draaide ik deze akkoorden om voor het begin van mijn eigen lied. En zie het wonder geschiedde de E opende en de C volgde en er ontstond een stroompje en een zanglijn. Mijn eerste chanson: “L’ homme des éléments” was geboren. Dank Jacques.